Mirjam van Hengel

Verschenen

1 januari 2026

Verschenen op 13 november 2025: Ganzentijd. Een persoonlijk verhaal over dochter en vader - mijn vader. Uitgegeven door De Bezige Bij, prachtig omslag door Bart Rouwhorst, met het fotootje van mijn vader en mij aan de reling en geïnspireerd op het periodiek systeem, zoals het boek wellicht een periodiek systeem van gevoelens werd.

NRC: 'Van Hengel geeft woorden aan de onuitsprekelijke band tussen vader en dochter. Dat is niet particulier, dat is universeel. En dat werkt. Het raakt.'

Het Parool: 'Wat betekent het als iemand nooit meer terugkeert? Hoe ga je met die allesomvattende ontreddering om? Onderzoekend, nieuwsgierig en in heel precieze bewoordingen – zo vader, zo dochter – schrijft Van Hengel zich een weg door haar ganzentijd in dit ontroerende en troostrijke gedenkboek.'

Trouw: 'In Ganzentijd tekent Mirjam van Hengel een liefdevol en intiem portret van haar overleden vader en van hun band. Het kost haar tijd om…

Op papier

1 januari 2026

Regelmatig schrijf ik stukken voor de Volkskrant, hier mijn publicaties online.

Hier een stuk rond de publicatie van mijn nieuwe boek Ganzentijd, op het ILFU platform.

‘Zonder al te goed te kijken, was ik de man met biotex.’ In De Groene Amsterdammer schreef ik over de mij dierbare D. Hooijer: Trekvogels, schooiers en eenzaten. Veel nieuwe stukken in de Volkskrant: over Natalia Ginzburgs Familielexicon, over Sigrid Nunez en weer even over Camperts Satijnen hart. En eerder: over Olga Tokarczuk, over herinneren, over een vrouwelijke tekst. Een stuk over ouderdom in Dietsche Warande & Belfort, niet online - 'Zou mijn Duitse vriend er in zijn gedroomde ouderdom ook zo hobbelig en korstig uitzien? Zouden de verhalen die hij dan vertelt ook rimpelig geworden zijn? Hoe zou zijn stem klinken en wat vertel je eigenlijk als je oud, echt oud bent geworden?'

Remco Campert, de prachtige, grootse, scherpe en tedere dichter, is dood. Ik schreef een afscheidsstuk…

Op het podium

1 januari 2026

De agenda op deze site hou ik niet bij. Af en toe pik ik er iets uit en vermeld ik hier een optreden.

Op 29 januari 2026 een programma over vaders n.a.v. Ganzentijd in Spui 25, Amsterdam, om 17.00 

Op 15 februari 2026 een lezing over Ganzentijd, verlies en rouw in Museum Tot Zover op begraafplaats De Nieuwe Ooster in Amsterdam, om 11.00

Op 24 november 2025 een avond over Edouard Louis die ik maakte voor het ILFU, in de Stadsschouwburg in Utrecht, 20.00

Op 11 oktober 2025 in De Rode Hoed, Amsterdam: de Shakespeare Sonnettenmarathon, georganiseerd door onze nieuwe stichting, De Blikken Engel.

Het nieuwe seizoen van het ILFU festival  waarvoor ik programmeer is volop in gang.

Voor de Cello Biennale Amsterdam ben ik weer bezig met achtergrondstukken en interviews. Frans van Deursen en ik maakten eerder de podcastreeks 'De ontroering' Ook de vorige reeks is nog te beluisteren, hier.

Nog een en ander: 50 Stories for Tomorrow  inclusief podcastreeks voor het ILFU; de reeks Expeditie Poetry bij De Nieuwe Liefde online.

Een knipperend ogenblik

1 januari 2019

'Zo vroeg als ik hier zit, zit hij hier nooit. Het is maandagmorgen, halfnegen, buiten rinkelt de stad en rumoeren de trams, de rolkoffers, de fietsbellen. Ik voel me alsof ik het rode markeringspijltje van Google Maps ben, ingetypte locatie-zoekterm: Remco Campert. Dit is het epicentrum Remco Campert.' Een fragment uit het laatste hoofdstuk van Een knipperend ogenblik, het portret van Remco Campert, de virtuoos terloopse dichter die altijd zijn vinger aan de pols van de tijd heeft gehouden. Het verhaal van zijn leven loopt van de naoorlogse avant-garde via feestende jongeren rond het Vondelpark en toenemende publieke zichtbaarheid naar de stilte van een werkkamer. Er was de afwezige vader, er kwamen en gingen grote liefdes, maar altijd bleef het schrijven, dicht op de eigen huid.

Het boek verscheen in september 2018, gepresenteerd op een prachtige avond in de Kleine Komedie, en is een andersoortige biografie dan de in Nederland gebruikelijke: persoonlijker, selectiever, literairder. Dat leverde uiteenlopende reacties op.

Hoe mooi alles

11 mei 2017

In 2014 verscheen bij uitgeverij Querido Hoe mooi alles. Leo en Tineke Vroman, een liefde in oorlogstijd. Met behulp van brieven, dagboeken en gesprekken met Leo en Tineke Vroman reconstrueerde Mirjam van Hengel het begin van hun uitzonderlijke verhaal, dat zich afspeelde in het brandpunt van de wereldgeschiedenis. Hoe mooi alles werd zeer lovend ontvangen, acht keer herdrukt en bewerkt tot toneelstuk met Kees Hulst en Esther Scheldwacht in de hoofdrollen.

Bestellen: Hoe mooi alles, Uitgeverij Querido, 2014.

'Een verrukkelijk boek. Voor iedereen. Ook voor degenen die nog nooit een gedicht van Leo Vroman lazen of zelfs helemaal niet zo van poëzie houden. Het vertelt het verhaal van een liefde.’ Trouw

‘Een hartverscheurend mooi boek. Alles is gedoseerd: de persoonlijke beslommeringen van Mirjam van Hengel met Leo en Tineke Vroman, de interpretaties van de gedichten, de citaten. Bovenal is Hoe mooi alles opmerkelijk goed geschreven, een stilistisch hoogstandje.’ Biografieportaal

'Mirjam van Hengel schreef een van de mooiste literaire biografieën van de afgelopen jaren.' Athenaeum Boekhandel

‘Een liefdesverklaring aan Leo en Tineke Vroman.’ de Volkskrant

'Een onsterfelijk mooi boek.’ Jan Brokken

‘Wat een bijzonder goed geschreven boek,  zo liefdevol en helder van stijl en toon.’ Adriaan van Dis

‘In één ruk uitgelezen, kon…

Gebloemleesd en gebundeld

13 april 2017

Regelmatig stel ik een bundel of een bloemlezing samen. Dit jaar, 2025, verscheen Stip op de horizon, 80 nieuwe gedichten voor 80 jaar vrijheid, een uitgave van XSAGA en De Bezige Bij.

In 2023 bezorgde ik de Verzamelde gedichten van Gerrit Kouwenaar, en schreef het nawoord. 'De dichter ligt, als in zijn gedicht, inmiddels voor eeuwig stil, op de begraafplaats vlak bij waar ik woon, ik wandel vaak even naar hem toe.'

Een bloemlezing met werk van Remco Campert: Katten en katers in 2019 en het fraaie Campert Compact in 2017, de gedundrukte reeks van Van Oorschot. Voorheen: een bloemlezing van Leo Vromans gedichten over de natuur (vol leeuwen, olifanten, vissen, kraaien, vlinders, pimpelmeesjes, luiaards, walrussen en spinnen, katers en koeien en een ‘vogeltje vetbult’): En toch is alles wat we doen natuur. En eerder 'de mooiste' gedichten van Vroman,  Alle malen zal ik wenen. Allebei ook met inleiding.

Andere hoek, de muziek: tien nieuwe gedichten over de cello - niet meer verkrijgbaar, wel te beluisteren hier bijvoorbeeld. En de bundel Vier variaties voor cello, verschenen bij uitgeverij Podium.